U heeft een beetje pech, behalve dat het druk is zat u ook nog vlak voor de feestdagen, daarom duurt het zo lang voordat u geopereerd kunt worden.....
CT -Scan
Bovenstaande citaat is helaas een feit. Zonder een beschuldigende vinger naar iemand te wijzen zijn er gewoon periodes dat je beter niet iets ernstigs kan krijgen. Die pech kun je dus hebben als de tumor op zaterdag 22 december telefonisch wordt doorgegeven, vervolgens direkt op maandag (24 december) de eerste afspraak voor je in het EMC geregeld wordt. Hoe snel en adequaat Dr. W.F.C. Hogewind ook is geweest met het regelen van de spoedafspraak, de realiteit leerde dat het vervolgonderzoek pas op woensdag 16 januari 2013 was. Drie weken zaten tussen de eerste twee onderzoeksdagen…..

Bij het eerste onderzoek werd het gebit/hoofd gescand, digitale foto’s via reflecterend materiaal van de binnenkant mond gemaakt en een verdacht plekje onder het linkeroog weggehaald. Onderzoek nummer twee vond plaats op de andere Erasmus locatie, Daniel den Hoed. Het ergste vond ik daar s’ochtends het echo onderzoek. Omdat een verkoudheidje in de weg zat waren twee lymfeklieren bij mijn keel opgezet. Voor de zekerheid moest men daarom twee puncties doen. Dit was voor mij een zeer nare ervaring omdat de lymfeklieren zeer diep zaten. In de middag volgde nog een CT scan. Toen drie dagen later iemand van het ziekenhuis belde met de mededeling dat ik maandag a.s. een MRI scan moest ondergaan vroeg ik vriendelijk waarom, daar had ik toch helemaal geen brief over ontvangen. Toen de mevrouw zei dat het ten gevolge van het echo onderzoek was was ik in alle staten. “Het zou toch ook niet zo zijn dat het is uitgezaaid” ging er door mij heen. Op 24 januari, dit was inmiddels de vervolgafspraak in het Erasmus, kreeg ik gelukkig te horen dat dit niet het geval was. Deze dag hoorde ik ook de uitslagen van alle onderzoeken, info over de te verwachten operatie, en de prognose van mijn levensverwachting.
Mijn tumor kreeg voor het eerst een naam, het bleek te gaan om een “plaveiselcelcarcinoom”. De herkomst was niet meer traceerbaar daar het overgebleven materiaal ,dat eerder was verkregen via de patholoog, te verkalkt was.
Het “goede” nieuws was dat de tumor zich voornamelijk in het gebied van de  rechter bovenkant van mijn kaak bevond. Dit betekende geen uitzaaiing in de rest van het lichaam.
“De kans dat u dit overleefd in de komende vijf jaar is 40 tot 60 procent”. Nou is mijn opleiding niet van een dermate hoog niveau, maar betekend 40 tot 60 procent niet hetzelfde als 50 procent........Oké, een kniesoor die daar op let. Het afsluitende zinsdeel “we gaan ervoor” klinkt voor mij dan ook veelbelovend en niet zo neerbuigend als het voorgaande.
Verder kreeg ik ook nog de keus tussen een klosprothese en/of transplantatie met bot en huid. Het verschil zat voornamelijk in de duur van de operatie. Met klosprothese pakweg twee uur, met transplantatie minimaal zes uur. Wij zelf (mijn vrouw en ik) kozen voor de klosprothese, mede door de tijdsduur van operatie, het complicatie gevaar van bacteriële infecties, et cetera. Ook het idee dat je levend weefsel terug stopt op een plaats waar een tumor heeft gezeten gaf ons, misschien onterecht, gerede twijfel over de transplantatie.
Zelf gaf ik aan, doordat ik de pijn en irritatie in mijn kaak voelde, dat de tumor zich in de bovenkaak aan het uitbreiden was. De hoofdchirurg gaf aan dat het inderdaad zo zou kunnen zijn, maar helaas nog steeds geen datum voor een operatie.

Ongeveer tien dagen later hoorden wij eindelijk dat de operatie op 20 februari zou plaatsvinden.
© 2013 Klosprothese.nl - Alle rechten voorbehouden - info@klosprothese.nl - Laatste update augustus 2015