“U krijgt van mij een klysma meneer”, een wat!! roep ik verschrikt naar de verpleegster. Achtenveertig jaar en een groentje, ja zo zou je mij wel kunnen noemen wat operaties betreft.....
Dinsdag 19 februari moest ik mij melden voor opname in het Daniel den Hoed. Vreemd genoeg was ik niet nerveus terwijl morgen de grote dag van de operatie zou zijn. S’avonds rond een uur of negen nog even het laatste shaggie gerookt. Daarna zal ik proberen die rotzooi nooit meer aan te raken, maar moet ik eerlijk bekennen, als het tegenzit en de tumor is niet weg dan ga ik weer roken. Normaal als je
zenuwachtig ben draai je gestressed een shaggie, dat is er nu niet meer bij. Van drie pakjes halfzware shag in de week naar Zero is niet niks! Niet rokers begrijpen het probleem niet, degenen die roken of hebben gerookt wel..... Heb de eerste twee weken na de operatie Nicotinell pleisters gebruikt, daarna op eigen kracht gestopt. Eerlijk gezegd droom ik nog wel stiekem over roken.....

De volgende ochtend was het zover. Rond een uur of negen werd ik meegevoerd naar de operatiekamer waar ik gelukkig van de operatie zelf niets mee kreeg. Rond een uur of half twee kwam ik weer bij mijn positieven. Moet zeggen dat de operatie mij reuze meeviel. Alleen de nasleep door een koortsaanval met de daar aan verbonden antibiotica* kuur was ietsje minder. In deze periode kreeg ik bezoek van de voedingsdeskundige, een logopedist en natuurlijk de behandelende chirurgen. Via de voedingsdeskundige werden ladingen Nutridrinks (vloeibare voeding) geregeld en de logopedist heb ik niet meer nodig gehad.

Het mooiste moment had ik overigens s'avonds na de operatie. Ik was aan het vliegvissen in een prachtige idyllische omgeving en ving grote forellen..... Dat kwam omdat de verpleegster mij eenmalig een infuus met morfine had gegeven. Het waren, nu nog steeds, de gelukkigste uurtjes slapen van het hele jaar. De zuster grapte nog dat ik de volgende avond, als ik mij zou gedragen, nog wel een dosis kon krijgen. Dat is helaas niet meer gebeurd.....

Kan mij nog goed herinneren dat een jongeman genaamd Friso de verzorging van drank, voedsel, toetjes en ijs voor zijn rekening nam. Als hij langskwam was het altijd een aangename bedoening. De meeste patienten noemden hem het zonnetje in huis. Sommige verpleegsters zelfs een schatje… zover zou ik nou niet willen gaan. In het algemeen was mijn verzorging door de rest van het ziekenhuispersoneel dik in orde.

Zaterdag 23 februari mocht ik weer naar huis.

*Tip voor mensen die problemen hebben met langdurig gebruik van antibiotica.
In de periode december tot en met februari kreeg ik drie keer een langdurige antibiotica kuur. De eerste twee heb ik niet kunnen afmaken wegens maag (overgeven) en darm (bloederige ontlasting) problemen. Omdat ik in het ziekenhuis bleef klagen kreeg ik bij de laatste kuur maagbeschermers. Deze hielpen, bij mij althans, uitstekend!
© 2013 Klosprothese.nl - Alle rechten voorbehouden - info@klosprothese.nl - Laatste update augustus 2015