Het was eigenlijk de bedoeling om hier medio december 2013 een update te plaatsten. Helaas is dit door onvoorziene omstandigheden nogal uitgelopen....
Hoe gaat het met de gezondheid van ondergetekende? Gezien de omstandigheden mag ik niet klagen. Ben flink aangekomen, heb wel wat problemen met de definitieve klosprothese. Spraak is erg nasaal en onverstaanbaar als er op een harder volume gesproken moet worden. Positief hierbij is dat de lekkage wel een stuk minder is geworden. Verder gaat het psychologisch af en toe iets minder. Lichamelijke pijn zorgt nog wel eens voor ongerustheid, een veel voorkomend verschijnsel bij lotgenoten vrees ik.... Verder zijn er nog wat zaken die beter kunnen maar ik red mij voorlopig wel. Tot zover over mijn persoon.

Mijn steun en toeverlaat partner Sandra heeft het aardig voor haar kiezen gekregen. Begin december van het afgelopen kalenderjaar 2013 werd zij op een donderdag ochtend wakker. Bij een bezoek naar het toilet merkte zij dat ze erg onstabiel was en overal tegen aan liep. Ze dacht dat het door de vermoeidheid kwam en ging terug naar bed. Anderhalf uur later ging de wekker af en moest zij zich gereed maken om naar haar werk te gaan. Omdat het niet beter ging had zij zich ziek gemeld. Een telefoontje naar de vervangende huisarts leverde niet veel op. Er werd door de assistente aangenomen dat het om een allergische reactie van de bloeddruk verlagende medicijnen ging. Een dag later was er geen verbetering en werd er toch een afspraak met de vervangende huisarts geregeld. Deze vriendelijke mevrouw vertrouwde de situatie niet en stuurde mijn vrouw door naar de spoedeisende hulp in het Albert Schweitzer ziekenhuis Dordrecht. Na allerlei testen kwam men daar tot de conclusie dat het waarschijnlijk door de bijwerkingen van de bloeddrukverlagende medicijnen kwam. Met ander woorden, wij werden na enkele uurtjes naar huis gestuurd.
Tijdens het weekend verslechterde de situatie in een rap tempo en werd haar zicht dramatisch slecht. Mijn opgewekte vrouw veranderde in een zielig vogeltje. Maandag zaten wij bij haar eigen huisarts en deze goede man belde naar de SEH van het Albert Schweitzer ziekenhuis dat ze haar problemen serieus moesten nemen! Opnieuw dus naar het ziekenhuis waar men na enkele uren eindelijk eens een CT-scan maakte en tot de conclusie kwamen dat ze een herseninfarct (meerdere?) had gehad. Ze kon dus gelijk blijven....

Vier dagen later werd ze uit het ziekenhuis ontslagen. Een gesprek met de neuroloog in januari 2014 leerde helaas dat verbetering van het zichtvermogen in de toekomst niet aan de orde was. De beschadiging bevond zich in het Thalamus gedeelte van de hersenen. Dit hield in haar geval in dat ruim een kwart van het hele gezichtsveld is uitgevallen. Het gezichtsveld wat ze nog over heeft is bovendien ook nog eens erg korrelig en wazig. Naast het zicht probleem heeft mijn vrouw helaas ook last van onstabiliteit met lopen. De revalidatie die ze nu al geruime tijd volgt houdt in dat zij moet leren leven met de situatie waarin zij zit. Extra moeilijk voor haar en de omgeving omdat je aan de buitenkant niet kan zien wat haar beperkingen zijn.

De eerste 5 6 weken na thuiskomst uit het ziekenhuis bestonden uit wandelen, onder begeleiding, met een rollator. Dagelijks met mij of met haar moeder een rondje park met haar door mij gekscherend genoemde 'Rock 'n Rollator'. Daarna gearmd en na verloop van tijd los gewandeld. Begin maart vond het Rijndam revalidatieteam dat de tijd rijp was voor haar om alleen met de bus naar hun toe te komen. Met behulp van een stok ging dat dus n keer goed en de tweede keer fout.... Kreeg op een dinsdag middag een telefoontje van mijn overspannen vrouw dat ze op de SEH zat. Ze had haar hoofd tegen het informatiescherm in de bus gestoten. Op de SEH aangekomen zag ik haar totaal ontredderd en onder het bloed op de rand van het ziekenhuisbed zitten... Van een paar kleine stapjes vooruit is het nu weer flink achteruit gegaan. Tot op de dag van vandaag gaat zij niet meer alleen ergens naar toe. Gelukkig hebben wij haar vader die ons zo nu en dan naar het ziekenhuis en/of revalidatie kan vervoeren. Mijn vrouw mag zelf geen auto meer rijden en ik zelf heb geen rijbewijs....

Eigenlijk hebben wij best wel een bittere nasmaak van het ziekenhuis gebeuren overgehouden. Het te laat ingrijpen, en zodoende voorkomen van hersenletsel, en het excuus dat een vrouw van 44 eenmaal niet zo vaak een herseninfarct krijgt klinkt ons niet zo professioneel in de oren. Zeker niet als het betreffende Albert Schweitzer ziekenhuis zogenaamd zo hoog staat aangeschreven. Sandra heeft pech, ze valt onder de noemer Young Stroke. Daar moet je het dan maar mee doen. Oh ja, de oorzaak van dit alles is niet gevonden. Voor de afdeling neurologie is de zaak bij deze afgesloten.

Bovenstaande afbeeldingen zijn van het gezichtsveld- onderzoek  januari 2014.
Boven is het linker, onder is het rechter oog.
De donkere velden markeren het zichtverlies veroorzaakt door de beschadiging in het Thalamus gebied.
2013 Klosprothese.nl - Alle rechten voorbehouden - info@klosprothese.nl - Laatste update augustus 2015